Maddy

Door Marc H op donderdag 20 april 2017 23:59 - Reacties (12)
Categorie: -, Views: 1.560

Ik wist dat deze dag ging komen. Maddy, door mij ook wel Muppet, Mup of Mevrouw Muppenstein genoemd als ze weer eens wat deed wat niet mocht, was drie a vier keer per week mijn wandelmaatje, een American Bulldog teef, die al veel te lang in het asiel zat. Hoeveel kans maakt een negen jaar oude ‘klapkaak’, met een flinke rugzak, terwijl er veel meer honden van haar type en meestal veel jonger in het asiel zitten.

Toen ik haar leerde kennen was ze een onzekere hond die uitviel naar vrijwel alles dat vier poten had. Maar al snel kreeg ik door dat ze gewoon bang was, haar agressiviteit kwam uit angst. In het begin schrok ze veel en moest je oppassen, tijdens het wandelen even aanraken was geen goed idee, want dat vond ze duidelijk niet leuk. Maar zelfs tijdens de eerste wandelingen vond ze het wel fijn om bij je te zitten of te liggen en als je dan wat te eten bij je had, was het helemaal feest.
Omdat ik vaak met haar wandelde leerde ze mij, en mensen, vertrouwen. In plaats hard blaffend uitvallen naar andere honden zocht ze steun bij mij. Bepaalde honden moest ze echt niet, en daar bleef ze agressief tegen doen, maar hee, ik mag ook niet iedereen. Maar ze werd wel socialer naar andere honden.

Een andere vrijwilliger ging met haar op cursus, waar ze voor slaagde. Buiten kon ik na verloop van tijd echt met haar gaan spelen, het leukste vond ze om haar buik gekriebeld te krijgen, terwijl ze naar je handen hapte. Dat happen deed ze heel voorzichtig en zacht. Ze heeft mij nooit gebeten in de honderden keren dat ze in mijn handen gehapt heeft. Een snackje voor de helft in je hand houden was geen probleem, zachtjes knabbelde ze dan alles wat ze kon pakken eraf, om je daarna aan te gaan zitten kijken of met haar voorpoot op je hand te krabbelen, om maar aan te geven dat ze de rest ook echt wilde hebben.

Een keer heeft ze mij een bloedlip geslagen. We zaten in het gras en zij zat, zoals gewoonlijk, onder mijn linkerarm. Ik kriebelde haar achter haar oren en boog iets voorover, waarom, geen idee, terwijl zij het een goed idee vond om met haar kop omhoog te gaan, om aan mijn gezicht te snuffelen, tegen mijn gezicht aan. Amerikaanse Bullen hebben een hard hoofd, volgens mij merkte ze er weinig van. Ik wel, twee dagen had ik een dikke lip.

Vandaag was het de laatste wandeling met haar. Ik heb Maddy meegenomen naar haar favoriete plekjes, lekker veel snacks gevend. Ik heb uitgerekend dat ik zo’n 250 wandelingen met haar gemaakt heb. Op een grasveld vlakbij het asiel heb ik haar een knuffel gegeven en met een brok in mijn keel heb ik voor het laatst haar buik gekieteld. Ik heb geen idee hoeveel, maar ik ga haar zeker missen.

https://fotostek.nl/zooi/maddyblog.jpg

Zaterdag wordt ze opgehaald door haar nieuwe bazen. Ik heb haar de opdracht meegegeven dat ze niet altijd naar hun moet luisteren, want dat deed ze bij mij ook niet.

‘Mevrouw Muppenstein, ik wens je veel plezier toe in de rest van je leven en als het even kan, stuur eens een whatsappje.’

Volgende: Vodafone 10-04 Vodafone

Reacties


Door Tweakers user matroosoft, vrijdag 21 april 2017 07:11

Leuke blog, eens ander perspectief op asieldieren. :)

Door Tweakers user walteij, vrijdag 21 april 2017 09:02

Erg goed dat je de moeite hebt gestoken in een dergelijke 'moeilijk te plaatsen hond'!
Op de foto ziet ze er uit als een erg olijke hond, de cursus en jouw aandacht hebben geholpen om de hond te transformeren van een angsthapper naar een sociale(re) knuffelhond met een kleine handleiding.

Kudos!
_/-\o_ _/-\o_ _/-\o_

Door Tweakers user i-chat, vrijdag 21 april 2017 09:07

Mooi verhaal leest goed weg en wow beter dat ze is geadopteerd.

Ik heb echter wel een vraagje over asiel dieren, ik kwam pas in aanraking met een stichting die dieren herplaatst en die hielden er nogal (in mijn optiek rare) regels op na;

1: het beest blijft van de slichting
2: je betaald een bedrag dat grofweg de waarde van de hond (als je hem had kunnen kopen) vertegenwordigd, maar wederom je koop hem niet, je krijgt hem in bruikleen.
3: er worden tientallen redenen genoemd waarom ze de hond weer kunnen opeisen, van (het gebruik van slipkettingen, of niet laten inenten, tot het overdragen van de hond aan je dochter omdat je er door dat autoogeluk zelf niet meer voor kan zorgen .... maar er staat niet een regel in hoe, als die stichting in de problemen komt, jij het eigendom alsnog krijgt...
4: je kon de hond niet eens op je eigen naam laten chippen, dus als hij wegloopt mag je dat via die stichting (god mag weten hoe lang dat dan duurt) gaan regelen.

Is dat bij andere asielen en organisaties ook zo, want ik vind het behoorlijk schokkend, je investeerd als nieuw baasje net zo veel geld, tijd en liefde in zo'n beest als bij elke gewoon gekochte pup, maar de organisatie failliet gaat en als de curator dan langs komt en denkt deze hond kan ik verkopen dan sta je daar...

De wet een beetje lopen misbruiken om je dieren welzijns plannetje door te drukken zonder enig oog voor de rechten van de nieuwe baasjes.

Door Tweakers user TheTeek, vrijdag 21 april 2017 17:09

Mooi verhaal Marc, ik had al een idee dat je naar een afscheid aan het schrijven was, maar dat het zo'n einde zou worden..;)
Een nieuw baasje, nog een fijn verloop van haar nog mooie leventje bij een nieuw lief baasje, iig dat hoop ik dan maar. Dat verdienen maatjes!

Honden zijn zulke leuke dieren, zelf een boxer vanaf z'n tweede jaar opgevoed en nu al weer 5 jaar een witte boxer vanaf pup. het zijn heerlijke dieren met allemaal hun eigen karakters. net mensen...;)

Door Tweakers user i-chat, vrijdag 21 april 2017 17:17

TheTeek schreef op vrijdag 21 april 2017 @ 17:09:

Honden .......met allemaal hun eigen karakters. net mensen...;)
was dat maar dan had iemand donald T allang doodgebeten.

Door Tweakers user Marc H, vrijdag 21 april 2017 19:51

i-chat schreef op vrijdag 21 april 2017 @ 09:07:
Mooi verhaal leest goed weg en wow beter dat ze is geadopteerd.

Ik heb echter wel een vraagje over asiel dieren, ik kwam pas in aanraking met een stichting die dieren herplaatst en die hielden er nogal (in mijn optiek rare) regels op na....
Ja, wat sommige asiels voor eisen stellen voordat je een hond mag adopteren is inderdaad bijna op het absurde af. Goede selectie en nazorg is één ding, maar wat jij opnoemt is inderdaad meer een soort van leasecontract. Wat de regels bij ons zijn heb ik mij nooit in verdiept, ik heb daar niet mee te maken gehad.

Het is voor haar letterlijk de loterij winnen. In de anderhalf jaar tijd dat ze mijn wandelhond was hebben er slechts twee gegadigden gemeld, de eerste had telefonisch een afspraak gemaakt, maar is nooit komen opdagen. De tweede gegadigde zijn de mensen waar ze morgen naartoe gaat.

Door Tweakers user JT, zaterdag 22 april 2017 15:04

Ik voel met je mee ;( Ik had vroeger een hond, in een gezin van 4 was ik degene die 66% van de tijd voor het beestje zorgde. Afspraak met mijn ouders was dat ik en m'n zusje ervoor zouden zorgen, wij wilden het heel graag. Paps werkte 10+ uur per dag, verschillende diensten. M'n ma werkte ook en toen we op de middelbare school zaten was er minder urgentie voor m'n moeder om er 's middags te zijn - we waren immers op school. Zusje vond het vooral een knuffeldier maar verantwoordelijkheid nemen ho maar.

En toen kwam het moment dat ik ging studeren. Andere kant van het land. Thuis kon ze niet genoeg aandacht krijgen ivm werkende ouders en zusje die er vaak niet was dus moest ze met mij mee naar het studentenhuis. Je kunt het al wel raden, dit was geen succes. Dus voor het welzijn van m'n hondje hebben we haar weggedaan ;( Via het asiel, waar ze ook toen al geen dieren meer afmaakten. We kende iemand bij het asiel en die heeft ons op de hoogte gehouden. Ze is terecht gekomen bij een ouder echtpaar dat al eerder een hondje van dat ras had gehad en er weer graag eentje wilden. Het was een schrale troost maar oh wat heb ik er verschrikkelijk veel verdriet van gehad. Nu ik die typ weer een klein beetje een brok in m'n keel. Met enige regelmaat denk ik aan haar terug of droom ik zelfs van haar, ondanks dat het alweer 12 jaar terug is dat we haar hebben weggedaan.

Ik leef met je mee, het is echt ongelooflijk droevig als je afscheid moet nemen van "jouw" hond. Ik vind het super dat je je vrije tijd en geduld steekt in honden om ze zo een goed leven te geven.

[Reactie gewijzigd op zaterdag 22 april 2017 15:33]


Door Tweakers user ybos, zaterdag 22 april 2017 15:29

mooi geschreven, las het als een afscheid in de trant van een spuitje, draait ineens mooi om naar zeer positief, goed geschreven!

Door Tweakers user arnovos, zaterdag 22 april 2017 16:34

i-chat schreef op vrijdag 21 april 2017 @ 09:07:
Mooi verhaal leest goed weg en wow beter dat ze is geadopteerd.

Ik heb echter wel een vraagje over asiel dieren, ik kwam pas in aanraking met een stichting die dieren herplaatst en die hielden er nogal (in mijn optiek rare) regels op na;

1: het beest blijft van de slichting
2: je betaald een bedrag dat grofweg de waarde van de hond (als je hem had kunnen kopen) vertegenwordigd, maar wederom je koop hem niet, je krijgt hem in bruikleen.
3: er worden tientallen redenen genoemd waarom ze de hond weer kunnen opeisen, van (het gebruik van slipkettingen, of niet laten inenten, tot het overdragen van de hond aan je dochter omdat je er door dat autoogeluk zelf niet meer voor kan zorgen .... maar er staat niet een regel in hoe, als die stichting in de problemen komt, jij het eigendom alsnog krijgt...
4: je kon de hond niet eens op je eigen naam laten chippen, dus als hij wegloopt mag je dat via die stichting (god mag weten hoe lang dat dan duurt) gaan regelen.

Is dat bij andere asielen en organisaties ook zo, want ik vind het behoorlijk schokkend, je investeerd als nieuw baasje net zo veel geld, tijd en liefde in zo'n beest als bij elke gewoon gekochte pup, maar de organisatie failliet gaat en als de curator dan langs komt en denkt deze hond kan ik verkopen dan sta je daar...

De wet een beetje lopen misbruiken om je dieren welzijns plannetje door te drukken zonder enig oog voor de rechten van de nieuwe baasjes.
Het mooie van niet in eigendom geven is dat het asiel juridisch mede-bezitter blijft. Mocht de hond dus ooit schade veroorzaken dan ben je als asiel mogelijk hoofdelijk aansprakelijk.

Door Tweakers user i-chat, dinsdag 25 april 2017 10:28

arnovos schreef op zaterdag 22 april 2017 @ 16:34:
[...]


Het mooie van niet in eigendom geven is dat het asiel juridisch mede-bezitter blijft. Mocht de hond dus ooit schade veroorzaken dan ben je als asiel mogelijk hoofdelijk aansprakelijk.
dat is trouwens wel ECHT een goede, ;)

Door Tweakers user Jeroenzer, donderdag 1 juni 2017 16:39

Mooi man, ik heb zelf een Mechelse herder en duitse herder... als ik die beestjes weg zou moeten doen dan breekt me hart letterlijk, ik snap je gevoel.

Door Tweakers user Marc H, donderdag 1 juni 2017 19:38

Jeroenzer schreef op donderdag 1 juni 2017 @ 16:39:
Mooi man, ik heb zelf een Mechelse herder en duitse herder... als ik die beestjes weg zou moeten doen dan breekt me hart letterlijk, ik snap je gevoel.
Inderdaad, het verbaasde mij ergens ook wel dat het zoveel met mij deed. Ik hoorde laatst trouwens dat Maddy het bij haar nieuwe baasjes het erg goed doet. Daar doe je het uiteindelijk toch ook voor.

Ik wandel nu met een andere Amerikaanse Bull, wat jonger, Lomp (ja, met een hoofdletter) en met een paar ruwe hoekjes die wel bijgeschaafd mogen worden. Maar we beginnen elkaar al te kennen.

[Reactie gewijzigd op donderdag 1 juni 2017 19:39]


Om te kunnen reageren moet je ingelogd zijn. Via deze link kun je inloggen als je al geregistreerd bent. Indien je nog geen account hebt kun je er hier één aanmaken.